زباله‌های دیجیتالی

به دوره‌ای وارد شــده‌ایم که خاطرات، دیگر تا دیده نشـوند به یاد نمی‌آیند. حتما باید تصویری باشد تا خاطره‌ای  را در ذهن تجدید کند. دفتر خاطره‌ها جای خودشان را به استوری داده‌اند. هر اتفاق کوچک و جزئی تبدیل به فایل‌ دیجیتالی می‌شود. کار سختی هم نیست. با چند حرکت انگشت کار تمام است.
افراد حتی برای اینکه از قافله‌ی «تولیدکنندگان» عقب نیفتند خاطره‌ می‌سازند. خاطره‌هایی که چندان حقیقی هم نیستند. صرفا برای اینکه تصویری تولید شود و به اشتراک گذاشته شود و واکنش‌ها را برانگیزد. دنیای خاطره‌های شخصی و دست‌نوشته‌های خصوصی به پایان رسیده است. همه اتفاق‌ها باید دیده شوند وگرنه به نوعی و در نگاه اکثریت «بی‌ارزش» خواهند بود.
دوستی‌ها، جدایی‌ها، عشق‌ها، ازدواج‌ها، خلوت‌ها، جشن‌ها و عزاداری‌ها، حس‌ها و ...
میلیارد‌ها عکس ثبت می‌شوند، به اشتراک گذاشته‌می‌شوند، دیده‌می‌شوند، قضاوت می‌شوند، می‌مانند یا دیلیت می‌شوند.

delete-text-messages-iphone-56a5362c3df78cf77286f45d_1


 انبوهی از زباله‌های دیجیتالی در فضای پیرامون ما معلق مانده‌اند. زباله‌هایی که بخش عظیمی از آن‌ها را خودمان تولید می‌کنیم. حجم زیادی از آن‌ همیشه همراهمان است. حافظه‌ی گوشی‌های همراهی که مملو از تصویر است. عکس‌هایی که نمی‌دانند سرنوشتشان چه خواهد شد. می‌مانند یا گم می‌شوند. آیا باری دیگر دیده خواهند شد یا عمر دیده شدنشان به پایان رسیده است. آیا حذف خواهند شد؟


LOGO_Delete_PM

آیا دیلیت کردن یک عکس به معنی حذف کاملِ او از جهانِ هستی است؟ یا فقط یک تغییر ماهیت است از وضعیتی به وضعیتی دیگر؟
عطش سیری ناپذیر تولید تصویر از سر نیاز و یا تراوش هنر نیست، شاید دردسترس بودن ابزار، شاید تنهایی عمیق، شاید میل به دیده شدن.
حجم انبوه و عجیبی از این تصویر‌ها مربوط به «خود» است. ربطی به دیگران ندارد و اگر هم داشته باشد آن‌ دیگری یا دیگران هم به نوعی با «خود» ارتباطی نزدیک دارند و نمایش آن‌ها در تصویر نیز بخشی از نمایشِ خود است. با نگاهی عمیق‌تر می‌توان انسان‌ها را حیران و سرگردان در میان انبوهی از زباله‌های دیجیتال تصویری دید. همه در عینِ سرگرمی، سرگردانند.


ext


 آیا نیاز به تامل بیشتر درباره‌ی چیستی و چرایی تولید «عکس» نیست؟ خیلی اوقات می‌شنوم که می‌گویند حافظه‌ی موبایل که به این راحتی‌ها پر نمی‌شود، پس چه اشکالی دارد که همینطور عکس بگیریم، از یک اتفاق ده‌هاو شایدصدها عکس بگیریم، لحظه به لحظه سلفی بگیریم. می‌گویند این مزیت دوربین دیجیتال است که که می‌توان صدها عکس از یک صحنه ثبت کرد و نگران کمبود نگاتیو نبود، برای نگهداری هم که هارد‌ دیسک‌های متعدد در دسترس است. پس بگیریم.
 عکس بگیریم.
 عکس بگیریم.
خودمان را تکثیر کنیم. انبوهی از آن را دیلیت کنیم و تعداد زیادی را در حالت تعلیق بین انبوه دیگری از عکس‌های معلق، نگه داریم. عکس‌های بی‌سرنوشت ...

اینگونه اگر باشد روزی فرا می‌رسد که در دنیایی از زباله‌های دیجیتالی تصویری غرق می‌شویم و خسته از دیدن صفر و یک‌های رنگارنگ و بی‌شمار، با چشم‌های بسته در اعماق فرو می‌رویم.