روایتی از یک تشییع

 تشییع پیکر شهدای طرقبه در جنگ تحمیلی ـ فروردین ۱۳۶۱

soltanabadian_1763_01

کسی که در ردیف جلو به دوربین نگاه می‌کند مرحوم داییِ بزرگم است که پسرش جزو همین شهداست، نفر دوم سمت چپ مرحوم داییِ دیگرم که دست بر دهان دارد و پشت سرش به فاصله یک نفر مرحوم پدرم ایستاده و در همان ردیف و ردیف‌های دیگر آشنایان دیگری که هم‌اکنون در قید حیات نیستند. عکس روایت مرگ و زندگی است. انبوهی از آدم‌هایی که دیگر زنده نیستند و خودشان در این عکس در حال تشییع پیکر شهیدان خود به‌سوی مزارند. سکوت غریبی در عکس موج می‌زند. شاخه‌های بی‌برگ درختان در پس‌زمینه فضای وهم‌آلودی را ایجاد کرده است و امتداد نامعلوم آدم‌هایی که همچنان می‌آیند و می‌روند و در حال رفتن‌اند ذهن را درگیر مفهوم «بودن یا نبودن» می‌کند. شهادت، زندگی، مرگ و دیگر هیچ ...

* تماشای عکس در ابعاد بزرگتر