Rahmatian_Soltanabadian
 «برشی از عکس علی خردمند»
,

یکشنبه‌ای که گذشت (مصادف با شب تاسوعای حسینی) جامعه عکاسان مشهد یکی از خوبان خودش را از دست داد. کامران رحمتیان، عکاس محجوب و یکی از فعالان بی‌ادعا در عرصه آموزش عکاسی  بعد از چندین ماه تحمل درد و رنجِ بیماری و بستری بودن در بیمارستان، جان به جان آفرین تسلیم کرد و به دیار باقی شتافت. با اینکه ظهر دوشنبه هجدهم شهریور (تاسوعای حسینی) پیکر این هنرمند با اخلاق بعد از تشییع، در قطعه‌ی هنرمندان بهشت‌رضا به خاک سپرده شد اما هنوز برای خیلی از دوستانِ کامران قبول این فِقدان باور پذیر نیست.
.

کامران رحمتیان از سال ۱۳۷۳ به عکاسی مشغول بود و در این مدت در ده‌ها نمایشگاه گروهی عکس حضور فعال داشت. تدریس عکاسی در موسسه‌های مختلف آموزشی، برگزاری ده‌ها ورکشاپ، کارگاه، اردو و گشت‌های عکاسی در سطح شهر مشهد و سایر شهرها، حضور در چندین نمایشگاه عکس به عنوان ادیتور، ناظر چاپ و مجری نمایشگاه، داوری و انتخاب عکس چندین نمایشگاه و جشنواره عکس و مدیریت «چهارمین اکسپوی عکس همدم» از جمله فعالیت‌های این جوان خوش‌نام در عرصه عکاسی بوده است. چیزی که بیشتر از این فعالیت‌ها نام کامران رحمتیان را در خاطر و یاد دوستان و همکارانش زنده نگه می‌دارد اخلاق و منش او و سادگی و خلوصش در ارتباط با هنرجویان و علاقمندان به عکاسی است. کامران با صبر و حوصله‌ای مثال زدنی وارد عرصه‌ی آموزش عکاسی شده بود و در طی سال‌هایی که گذشت شاگردان زیادی را با فن و هنر عکاسی آشنا کرد.

.
 کامران رحمتیان نماد این جمله‌ی پل مارتین‌لستر است که می‌گوید: «عکاسِ خوب بودن شرط نیست، بلکه باید انسان خوبی باشی که عکس می‌گیرد.» راز و رمز ماندگاریِ هنر و هنرمند در همین اصل است. کامران انسان خوبی بود، و همین خوب بودن او باعث شد خبر درگذشتش در فضای مجازی دست به دست بچرخد و دلِ هرکسی را از دوستان نزدیک تا آنانی که اندک شناختی از او داشتند، بسوزاند و به درد بیاورد. کامران هنرمندی بود بدون حاشیه، صادق و ساده، فارغ و دور از آفت‌های جامعه‌ی هنری. 
علت محبوبیت کامران در دل دوستان و شاگردانش نیز همین خوش‌نامی و صفات حسنه‌ی اوست که باعث می‌شود علیرغم فقدان حضورش، نامش همچنان زنده و جاوید بماند. به قول جناب سعدی علیه‌الرحمه: سعدیا مرد نکونام نمیرد هرگز، مرده آن است که نامش به نکویی نبرند. خیلی سخت که بخواهیم جلوی اسم کامران رحمتیان بنویسیم شادروان یا مرحوم. باورش خیلی سخت است .... دلمان برای این مردِ خوب و این هنرمند دوست‌داشتنی تنگ می‌شود. یاد و خاطرش گرامی و روحش در آرامش.


می‌پرسند: بجای واژه‌ی ‌«عکس» در زبان پارسی چه جانشینی را می‌توان گذاشت؟
پاسخ این است که در زبان ما ، واژه‌ی تازی «عکس‌» کاربردهای گوناگون دارد. اگر خواست ما، از ‌«عکس‌»، نقاشی‌ای باشد که با دست کشیده شده است به آن «نگاره‌» یا «نگاشته‌» می‌گفتند و در برخی از نوشته‌ها «پیکره‌» هم آمده است.
و اگر خواست ما از این واژه ، رو در رو بودن با خواست کسی است یعنی بخواهیم بگوییم ‌«آنها به عکس رفتارکردند‌» می‌توان گفت: ‌«آنها به وارونه رفتار کردند‌» و اگر بخواهیم درکاربرد واژه‌ی ‌«عکس العمل‌» جانشینی بگذاریم باید بگوییم ‌«واکنش‌».

برای نمونه:
بجای ‌«عکس العمل سـهراب خیلی شدید بود‌» می‌باید گفت: ‌«واکنش ســهراب بسیار سخت بود».

و سرانجام اگر «عکسی» نقاشیِ با دست کشیده نشده باشد، یعنی یا عکسی باشد که با دوربین انداخته‌اند و یا عکس کسی باشد که در آیینه یادر آب افتاده باشد، درگذشته به آن ‌«فرتور‌» می گفتند.
واژه های فرتور و ‌«پرتو‌» هر دو از یک ریشه‌اند و همین واژه‌ی ‌«پرتو‌» به زبان لاتین رفت و
photo شد که اروپاییان به ‌«عکس» با دوربین انداخته شده می‌گفتند . با این همه در پارسی امروزی بجای واژه‌ی ‌«عکس» یا‌ «نقاشی» می‌توان ‌«نگاره‌» گفت، ولی «عکسی‌» راکه با دوربین بیندازند هم می‌توان ‌«نگاره» گفت و هم ‌«فرتور‌».

بُود مزدور رویت , ماه جاوید

چو «فرتور» جمال توست , خورشید.


- برگرفته از کتاب: «در ژرفای واژه‌ها» اثر دکتر ناصر انقطاع


soltanabadian

کتاب مجموعه عکس روایتگر عکاسان خراسانی از زائران پیاده امام‌رضا (ع) با عنوان «ردپایی که دریا شد» همراه با نمایش منتخبی از عکس‌های این کتاب، دوشنبه ۱۴ آبان ۱۳۹۷ در نگارخانه‌ی رضوان مشهد رونمایی می‌شود.
در این کتاب ۱۶۰ عکس از اشکان پردل، رضا حیدری، مهناز ناظری، مرجان حسین‌زاده، ساناز صفایی‌مهنه و جمال سجادی همراه با مقدمه و ۱۶۰ روایت به قلم حمید‌ سلطان‌آبادیان به چاپ رسیده است. این‌ عکس‌ها پرتره‌هایی از زائران پیاده‌ای است که از شهرهای مختلف کشور برای زیارت حرم امام رضا‌ (ع) در روز شهادت ایشان پای پیاده به مشهد می‌آیند و روایت‌های نوشته شده بر هر عکس، برگرفته از حس و حال این زائران و چگونگی و چرایی انجام این سفر معنوی برای یکایک آن‌هاست.



در بخشی از مقدمه‌ی این کتاب به قلم حمید‌ سلطان‌آبادیان آمده است: «روایت دلدادگی و به تصویر کشیدن شور و شیدایی کار آسانی نیست. وقتی که جاده با فراز و فرودش زیر قدم‌های عاشقانی آرام می‌گیرد که به شوق رسیدن به محبوب خود سر از پا نمی‌شناسند و عشق را معنایی تازه می‌بخشند، آسمان هم سر بر زمین گذاشته و در برابر این اخلاصِ بی‌نظیر تعظیم می‌کند. اصل بر پیمودن است و مقصد در دل است، پیمودن برای شناختن، برای نزدیک‌تر شدن، برای درجریان بودن و زنگار زدودن. راه بهانه است برای نمایش عاشقی وگرنه حادثه‌ی عظیم در دل اتفاق می‌افتد و قابل توصیف نیست. »

این نمایشگاه تا پنجشنبه هفدهم آبان ۱۳۹۷ صبح‌ از ساعت ۹ تا ۱۳ و عصر از ساعت ۱۶ تا ۱۹ آماده‌ی بازدید علاقمندان خواهد بود.
آیین گشایش نمایشگاه و رونمایی‌کتاب: دو‌شنبه چهاردهم آبان ۱۳۹۷ ساعت ۱۸
مکان: مشهد خیابان کوهسنگی ۱۷ ـ شماره ۱۶ ـ نگارخانه رضوان 



صفحه 1 از 13
[1]  2  ... > >> >>| صفحه بعدی